„(...) tak mię rozkokoszą”

Wiedeń, sobota, 16 lipca 1831 r. Tego dnia w liście do rodziny Chopin napisał: „Nic mi nie brakuje, tylko życia, ducha więcej. Zmęczony jestem, ale czasami taki wesół, jak w domu bywałem. Gdy mam smutne chwile, udaję się do pani Szaszek [Polka mieszkająca w Wiedniu], tam zastaję zwykle kilka poczciwych Polek, które mi tyle otuchy dodają i tak mię rozkokoszą, że zaraz tutejszych dygnitarzy zaczynam udawać”. (sd)