Dziki kraj bez fortepianów

6 grudnia 1838 r., gdy Chopin z Sand i jej dziećmi mieszkali w komfortowo urządzonej willi So'n Vent, przeżywana tam idylla nagle się skończyła. Nadeszły ulewne deszcze. George skarżyła się: „[…] Mury willi były tak cienkie, że wapno na ścianach naszych pokoi nasiąkło wodą, jak gąbka. […] Dla nas przyzwyczajonych do wnętrz ogrzewanych zimą, ten dom bez kominka był jak lodowy płaszcz na ramionach […]. Chopin, ze swoim delikatnym zdrowiem i cierpiący na poważne podrażnienie krtani, szybko odczuł skutki wilgoci”. Był poirytowany nie tyle chorobą, co bezczynnością i brakiem fortepianu. „Nie gram – bo tutaj nie ma fortepianów […], jest to dziki kraj” - pisał do Pleyela. (md)