Piękno elegijne

5 lipca 1848 r., Chopin bawiący w Londynie słuchał gry swojego ucznia Ignacego Krzyżanowskiego, któremu udzielał prywatnych lekcji w Paryżu. Kilka lat wcześniej koncertujący w Krakowie Franciszek Liszt zachwycił się grą młodego polskiego pianisty. Doradzał mu wówczas studia w Konserwatorium Paryskim i naukę u Chopina. Po śmierci kompozytora Krzyżanowski wspominał swego nauczyciela: „A Szopen nasz […], czyż nie wyśpiewał pieśni z łona naszego wydartej? Czyż nie powiedział światu, że tam na północy jest naród, który w piersi swej nosi prawdziwe elegijne piękno – którego nuta godna posłuchu innych narodów? Gdyby tak nie było, muzyka Szopena nie znalazłaby poklasku gdzie indziej; nie darzyliby nią nas dla prostej grzeczności, wirtuozi zagraniczni z koncertami do nas przybywający”. (md)