Poezja indywidualna

14 lipca 1829 r. w Warszawie miał miejsce ostatni, trzynasty koncert Niccolo Paganiniego. Grze wirtuoza przysłuchiwał się 19-letni Chopin. Śledził też pojawiające się w prasie sprawozdania i recenzje. Przyjaciel kompozytora, Maurycy Mochnacki, napisał wówczas: „Sztuka Paganiniego reprezentuje poezję indywidualną, liryczno-fantastyczną z cechami groteski”. Młodego Fryderyka w muzyce włoskiego skrzypka zachwyciła przede wszystkim technika wirtuozowska o nie znanych dotąd możliwościach. Występy Paganiniego utwierdziły go w zamiarze poświęcenia się jednemu tylko wybranemu i ukochanemu przez siebie instrumentowi. Już wtedy był w pełni przekonany, że specyfika brzmieniowa oraz bogactwo wyrazowe fortepianu, może okazać się cenniejsze niż wypracowanie stylu uniwersalnego, w równej mierze odpowiadającego wszystkim gatunkom muzycznym i wszystkim instrumentom. (md)