Pieśni i piosnki

5 września 1830 r., Stefan Witwicki na egzemplarzu swych „Piosnek sielskich” umieścił dedykację: „Fryderykowi Chopinowi – z uwielbieniem dla jego talentu”. W Przedmowie poeta napisał: „Poezja nie jest wypadkiem nauk, ogłady towarzyskiej ani sztuk rymotwórczych. Chociaż ulega ogólnym prawom rozsądku i gustu, […] jest ona dziełem natchnienia i mową serca; jest równie jak pobożność wrodzoną, naturalną potrzebą dla każdej tkliwej i pięknej duszy”. Poeta twierdził, że piosnka sielska „towarzyszka i tłumaczka serca, również w pałacu, jak i pod ubogą strzechą, […] swobodniej oddycha na polach wiejskich”. Jako autor inspirowanych słowiańskim folklorem „Piosnek sielskich”, doczekał się od Chopina dziesięciu pieśni i piosnek, wykorzystujących jego poezję. Z powstańczej Warszawy Witwicki tak pisał do Fryderyka przebywającego w Wiedniu: „Obyś tylko ciągle miał na uwadze narodowość, narodowość, jeszcze raz narodowość”. (md)