Artur Rubinstein

19 stycznia 1911 r. w Teatro Augusteo [później Accademia Nazionale di Santa Cecilia w Rzymie] miał miejsce włoski debiut polskiego pianisty Artura Rubinsteina, zwieńczony wielkim sukcesem. 24-letni pianista grał wówczas z orkiestrą Accademii, prowadzoną przez znakomitego dyrygenta Bernardino Molinariego. Rubinstein uważany był później za  najwybitniejszego i najgorętszego propagatora muzyki Chopina, będącej „jednym z fundamentów, na których Rubinstein ugruntował swą bardzo wysoką pozycję w świecie”.   Podczas studiów w Berlinie u progu XX wieku zetknął się ze specyficznym pojmowaniem muzyki polskiego kompozytora, jako „muzyki salonowej”. „Chopina znałem, oczywiście, dość dobrze – pisał pianista – […] ale w Niemczech twórczość tę uważano często […] za  salonową. I tak skończyło się na tym, że przyswoiłem sobie powszechne zdanie o Chopinie, jako o młodej, chorowitej i romantycznej postaci, kompozytorze sentymentalnej muzyki fortepianowej, eleganckiej i trudnej, lecz niezdolnej wyrazić nic prócz melancholii”. (md)