Fortepianik dla Ludwiki

14 maja 1832 r. Józef Kalasanty Jędrzejewicz, przyszły szwagier Fryderyka, nabył po swym ojcu posesję „kontraktem kupna i przedaży, w Księdze wieczystej zawartym za summę sześćdziesiąt jeden tysięcy złotych polskich”. Nieruchomość owa położona była w Warszawie przy ulicy Podwale pod numerami 526 i 300 b, w której najstarsza siostra kompozytora Ludwika miała spędzić przeszło dwadzieścia trzy lata w związku małżeńskim z Józefem Kalasantym. Mikołaj Chopin w jednym z listów do syna pisał wówczas: „Ludwika nie ma jeszcze fortepianu, gdyż dotychczas nie jestem w stanie ponieść takiego wydatku”. W niedługim czasie w mieszkaniu państwa Jędrzejewiczów pojawił się „fortepianik wiedeński orzechowy, w dobrym stanie, z pięknym tonem, o 5-ciu oktawach, […] kupiony z wolnej ręki i za mierną cenę przy ulicy Miodowej w pałacu Zeidlera 482, w siedzibie od niedawna starej Resursy Kupieckiej”. Nabył go nie pan Mikołaj, lecz jego zięć Józef Kalasanty. (md).