Coś szalonego i śmiesznego

20 czerwca 1833 r. na uroczystym obiedzie wydanym przez François Buloza, redaktora naczelnego „Revue des Deux Mondes” dla wszystkich współpracowników tego pisma. George Sand, jedyna kobieta w tym towarzystwie, zasiadła do stołu mając po swej lewej stronie Alfreda Musseta. Niedługo po spotkaniu otrzymała od tego sławnego już pisarza list: „Muszę Pani powiedzieć coś szalonego i śmiesznego. Kocham Panią”, a nieco później: „George, kocham Panią jak dziecko”. Miał wówczas dwadzieścia zaledwie lat, a George już 26. Wszystko to wydarzyło się na pięć lat przed tym, jak jej sercem i myślami zawładnął Chopin, smutny, zamknięty w sobie człowiek, który nie wyrzekł nigdy słowa o miłości. Bała się tego uczucia, bała się zawodu i rozczarowania, towarzyszącego jej w poprzednich związkach. Mawiała zawsze: „Jestem przyzwyczajona kochać tylko tych, którzy mnie kochają”. (md)