„Obojętna być nie może”

13 lipca 1828 r. Sekretarz Senatu Królestwa Polskiego Julian Ursyn Niemcewicz wystosował list do arcybiskupa Teofila Wolickiego, realizującego ważne „przedsięwzięcie narodowe”, upamiętniające w katedrze poznańskiej miejsce złożenia szczątków Mieszka I i Bolesława Chrobrego. Spoczywały one „[…] przez 25 pokoleń spokoynie, aż w roku 1772 przypadkowe katedralnego w Poznaniu pogorzelisko odkryło dostoyne zwłoki” – pisał arcybiskup. Niemcewicz z racji swej funkcji, przestrzegał jednak arcybiskupa: „Radziłbym więc, żeby JWMP Dobrodziej nie zamierzał coś bardzo wielkiego. Niech będzie grobowiec skromny i poważny zarazem, jak naszym pierwszym Piastom przystoi”. Podczas osobistego spotkania z arcybiskupem w Poznaniu Fryderyk Chopin poznał tekst uzasadniający potrzebę wzniesienia pomnika. Usłyszał wtedy: „że sprawa pomnika żadnemu Polakowi pod jakimkolwiek żyjącym panowaniem obojętna być nie może”. W następnym roku kompozytor ponownie spotkał się z arcybiskupem, tym razem w pałacu myśliwskim Radziwiłłów w Antoninie. Długo rozmawiali o dalszych losach tego przedsięwzięcia. (md)