Z „Pamiętnika dla Płci Pięknej”

9 sierpnia 1824 r. w „Kurierze Warszawskim” wydrukowano „urzędowe sprawozdanie z popisu szkolnego”, według którego dwaj uczniowie czwartej klasy licealnej zostali wyróżnieni za dobre wyniki w nauce. Pochwałę otrzymał Konstanty Gaszyński, a nagrodę Fryderyk Chopin. Wesołość i beztroski humor Konstantego zbliżyły go do młodego Chopina. Więzy ich łączące musiały być trwałe i serdeczne, skoro dziewięć lat po wyjeździe z Polski, kompozytor nie chcąc widzieć żadnego gościa w swym paryskim mieszkaniu, jedyną osobą, którą wówczas przyjął, był właśnie Konstanty. Szczególną uwagę Fryderyka zwróciły dwa wiersze przyjaciela: Wiersz na zgon St. Staszica, wygłoszony przez autora na pogrzebie zmarłego i drugi poświęcony H. Sontag, wręczony słynnej śpiewaczce po jej warszawskim występie. W „Pamiętniku dla Płci Pięknej”, współredagowanym przez Gaszyńskiego, zamieścił on swój wiersz Pożegnanie, składając w darze wybierającemu się zagranicę Fryderykowi „uścisk, westchnienie i łzy przyjaciela”. (md)