W „antonińskim raju”

26 października 1829 r. Fryderyk Chopin wyruszył dyliżansem z Warszawy „w Poznańskie” w zaborze pruskim, by po paru dniach spędzonych w Strzyżewie u Wiesiołowskich, dotrzeć w poniedziałek do Antonina, pałacu myśliwskiego ks. Radziwiłła, królewskiego namiestnika Wielkiego Księstwa Poznańskiego. Oczekując na spotkanie z księciem, kompozytor wpisał się do księgi gości odwiedzających „otoczoną wielkimi lasami” posiadłość. Gdy podczas powitania ks. Radziwiłł dowiedział się, że Fryderyk przebywa w pobliskim Strzyżewie, zaproponował, by pozostał w Antoninie na jakiś czas, udzielając lekcji gry na fortepianie jego córce Wandzie. Kompozytor przystał na to i pozostał 10 dni w „antonińskim raju”, jak napisał w liście do Tytusa Woyciechowskiego. Mikołaj Chopin wiązał wielkie nadzieje z pobytem syna w pałacu księcia. Wierzył, że udzieli on Fryderykowi pomocy w początkach jego kariery artystycznej i ułatwi również wyjazd zagranicę. (md)