„Zazdrości mi wielu widoku, ale nikt schodów”

18 listopada 1831 r. Chopin rozpoczynający nowe życie w Paryżu, opisał je w liście do swego przyjaciela Norberta Alfonsa Kumelskiego, w towarzystwie którego odbywał pewien etap podróży z Wiednia, podążając przez Linz i Salzburg do Monachium: „Dosyć szczęśliwie (ale drogo) dostałem się tutaj [do Paryża], kontent jestem z tego com tu zastał; mam pierwszych w świecie muzyków i pierwszą w świecie operę. Znam Rossiniego, Cherubiniego, Paëra itd., itd., […] bardzo ściśle żyję z Kalkbrennerem I-szym pianistą w Europie”. Z zachwytem też opisywał swoje pierwsze paryskie mieszkanie na boulevard Poissonière 27: „Nie uwierzysz jak ładnie mieszkam, mam pokoik ślicznie mahoniowo meblowany, z gankiem na bulwary, z którego widzę od Montmartre do Panteonu i wzdłuż cały piękny świat”. Dokuczały mu jedynie strome schody, prowadzące do mieszkania usytuowanego na piątym piętrze. Rozkoszował się jednak aurą Paryża, uchodzącego już wtedy za najwspanialsze miasto świata zachodniego i jego artystyczne centrum. (md)