Nienależne roszczenie

4 grudnia 1847 r. James William Davison, kompozytor i krytyk muzyczny, autor książki Essay on the Works of F. Chopin, w liście do Desmonda Ryana, redaktora „The Musical World”, starał się wyjaśnić sprawę przedstawiającą polskiego kompozytora w złym świetle. Gdy zmarł Feliks Mendelssohn niemieccy muzycy mieszkający w Paryżu wystosowali list do wdowy po kompozytorze, pisząc: „Płacz żałobny nad jego stratą […] rozlega się trwożliwie i szczerze od Tamizy po Dunaj, od Sekwany po Wołgę, w każdej części cywilizowanej Europy tak samo”. Pod listem podpisy swe złożyli Kalkbrenner, Heller, Hallé, Pixis, Wolff, Panofka i Rosenhaim. Zabrakło autografu Chopina, który odmówił złożenia podpisu: „List pochodzi od Niemców, jakże więc mógłbym rościć sobie prawo do podpisania go”. Davison w swym liście przyznaje rację polskiemu kompozytorowi, twierdząc, że jego podpis „pod manifestem muzyków niemieckich, mógłby zostać potraktowany, jako roszczenie sobie nienależnego mu prawa”. (md)