Zbyt krótkie

14 grudnia 1834 r. Hector Berlioz zorganizował kolejny swój wieczór kompozytorski, w programie którego widniała Symfonia koncertująca „Harold w Italii” według poematu Byrona oraz dwie uwertury Król Lear i Les Francs-Juges (Tajni sędziowie). W koncercie uczestniczył także Chopin, grający środkową część swego Koncertu f-moll. Kompozycja ta nie była dotąd wykonana w Paryżu, a oficyna wydawnicza Schlesingera dopiero przygotowywała ją do druku. Zaabsorbowany komponowaniem i prywatnymi lekcjami, grający z wielkim powodzeniem w prywatnych salonach Paryża, Chopin nie zabiegał o zorganizowanie własnego publicznego występu. Chętnie natomiast uczestniczył w koncertach swych przyjaciół. Podczas autorskiego wieczoru Berlioza, reakcja publiczności na chopinowską muzykę była chłodna i raczej obojętna. Recenzenci orzekli, że „Andante z Koncertu wykonane zostało na fortepianie przez Pana Chopina w sposób zachwycający. Wszyscy oceniliśmy, że było zbyt krótkie; w rzeczywistości było naszym życzeniem, żeby móc go słuchać jeszcze”. (md)