Włoski Chopin

1 stycznia 1910 r. w „Courrier Musical” opublikowane zostało studium francuskiego muzykologa Jean Chantavoine'a, poświęcone italianizmowi Chopina. Zebrawszy starannie wszystkie dane przemawiające na korzyść swej tezy, autor stwierdził: „Zamiłowanie Chopina do muzyki włoskiej, zwłaszcza do muzyki Rossiniego i Belliniego, było u niego sprawą rasy, sprawą epoki, okoliczności, mody, ale przede wszystkim sprawą smaku i, jeśli chodzi o Belliniego, niemalże sprawą serca”. W swych rozważaniach poszedł dalej, twierdząc, że oddziaływanie muzyki włoskiej na Chopina jest nie tylko bardzo silne, ale wręcz dominujące. W chopinowskiej muzyce nie odnalazł żadnego elementu, który nie byłby naznaczony muzyką włoską, odrzucając całkowicie wpływ „wielkich klasyków niemieckich”. Robert Schumann charakteryzując muzykę polskiego kompozytora, napisał: „Chopin Sarmatą jest i pozostaje nim zawsze. Jeśli czasem skłania się ku Włochom, czyni to poprzez Niemcy”. (md)