Pod Kodeksem Napoleońskim

18 stycznia 1810 r. Mikołaj Chopin wraz ze swą żoną Justyną z Krzyżanowskich oraz liczącą dwa i pół roku córeczką Ludwiką, zostali ujęci w powszechnym spisie ludności Księstwa Warszawskiego. Spis objął wszystkich mieszkańców dworu i wsi Żelazowa Wola. Zgodnie z zakazem cesarza Francji Napoleona Bonaparte, Polska nie mogła wówczas oficjalnie używać swej nazwy. Wprowadzony został także Kodeks Napoleoński, stawiający kościół katolicki w otwartej wojnie z cesarzem. Podłożem konfliktu były artykuły tego dokumentu sprzeczne z zasadami religii rzymskokatolickiej, również te dotyczące ceremonii chrztu. Gdy na świat przyszedł Fryderyk Chopin, ks. Jan Duchnowski, sprawujący obowiązki urzędnika stanu cywilnego gminy i parafii brochowskiej, mógł jedynie wpisać w cywilnej metryce, że „życzeniem Mikołaja Chopina jest nadanie nowo narodzonemu synowi dwóch imion Fryderyk Franciszek”. Świadectwo chrztu kościelnego z nadanymi dziecku imionami było jedynie uzupełnieniem metryki cywilnej. (md)