„(...) gdzie dusze z grobów powstają”

23 stycznia 1814 r. w Teatrze Narodowym odbyła się premiera opery „Szarlatan czyli wskrzeszenie umarłych” Karola Kurpińskiego. Jak podaje H. F. Nowaczyk, autor publikacji „Chopin w podróży”, sceny ze zmarłymi, odżywającymi i powstającymi z grobu, tkwiły w pamięci i wyobraźni Chopina. Kompozytor w liście do swego przyjaciela Tytusa Woyciechowskiego, opisując scenę z „Roberta Diabła” Meyerbeera wystawionego w Operze Paryskiej [1831], wspomniał o dwuaktowej operze Kurpińskiego, którą obaj oglądali w Warszawie w roku 1827. Według Chopina, dusze wstające z grobów budziły większą grozę na widowni (także z powodu swojej liczebności), niż wskrzeszenie umarłych w „Szarlatanie” Kurpińskiego. W „Gazecie Korespondenta Warszawskiego i Zagranicznego” z roku 1827 pojawił się anonimowy artykuł opisujący wznowienie tej opery na deskach Teatru Narodowego. Autor wyrażający podziw dla znakomitego talentu Kurpińskiego, napisał: „ […] Dzieło naszego rodaka, daje wyobrażenie rzetelnych trudności, jakie napotyka artysta krajowy w swej Ojczyźnie”. (md)