Bezmiar smutku

28 lutego 1848 r. Chopin został zaproszony na obiad do hrabiny Charlotte Marliani, w którym uczestniczył też młody dyplomata Edmond de Combes. Gdy po obiedzie obaj wychodzili z mieszkania hrabiny, na schodach spotkali George Sand, podążającą z wizytą do swej przyjaciółki. Było to pierwsze spotkanie Fryderyka i George po prawie dziesięciu miesiącach. Chopin poruszony spotkaniem zdobył się na wymianę pozdrowień. Zapytał wówczas pisarkę, czy dotarła do niej „wielka nowina o narodzinach jej wnuczki Jeanne-Gabrielle Clésinger”, wyrażając radość, że jest pierwszym, który może jej tego pogratulować. Przekazał też informację, że zarówno matka, jak i dziecko czują się dobrze. Po latach pisarka w swej autobiografii wspominała to przypadkowe spotkanie z Chopinem: „Wyciągnął rękę lodowato zimną i odwróciwszy się, zaczął powoli schodzić ze schodów. […] Już nigdy nie miałam go zobaczyć”. Edmond de Combes, odprowadzający kompozytora do domu, przekazał później pisarce, że w drodze powrotnej „otaczał ich bezmiar milczącego smutku”. (md)