Pierworodna

6 kwietnia 1807 r. w Warszawie państwu Chopinom urodziła się córeczka, której na chrzcie nadano imię Ludwika, dla uczczenia hrabiny Skarbkowej, później matki chrzestnej dziewczynki. Uzdolniona muzycznie i literacko, otrzymała wszechstronne wykształcenie. Lekcji gry na fortepianie udzielał jej Wojciech Żywny. Jak podają źródła, to ona wtajemniczała Fryderyka w tajniki gry na tym instrumencie. Ludwika dwukrotnie odwiedziła brata w Paryżu, w roku 1844 i tuż przed jego śmiercią w roku 1849. Podczas pierwszej wizyty zawitała także do Nohant, poznając tam George Sand i jej dzieci. Po wyjeździe siostry Chopin napisał: „Trzeba było takiej poczciwej duszy jak Ludwika, żeby po sobie dobrą pamięć u wszystkich zostawić”. Zgodnie z wolą Fryderyka, to ona przywiozła z Paryża do Warszawy jego serce [umieszczone w słoju ze spirytusem], przechowywane jakiś czas w jej mieszkaniu. Gdy po ciężkiej i długiej chorobie zmarła, tak ją żegnano: „Była to […] nieograniczona miłość, ciągłe poświęcenie i delikatność nieporównana we wszelkich jej odcieniach”. (md)