W stylu krakowiaka, z bajowym surdutem

2 sierpnia 1834 r. w „Gazette Musicale de Paris” ukazała się „Revue critique” kompozycji Rondo à la Krakowiak op. 14 Chopina. Anonimowy autor napisał: „[…] p. Chopin daje charakterystyczny przykład tych dwóch głównych rodzajów pieśni narodowych, co samo już daje jego twórczości piętno szczególne i czyni niezwykłą oryginalność tego natchnionego kompozytora jeszcze bardziej interesującą. […] Sztuka kontrapunktu połączona z taką poezją i tak subtelnym smakiem jest czymś najwznioślejszym”. Dzieło to ukończone w grudniu 1828 roku z podtytułem „Grand Rondeau de Concert op. 14 na fortepian i orkiestrę” jest pierwszym utworem 18-letniego Chopina wykorzystującym rytm i charakter krakowiaka. Idea tworzenia muzyki o wyraźnych cechach narodowych pociągała go od początku studiów w klasie prof. Józefa Elsnera. „Rondo à la Krakowiak skończone w partycji – pisał Fryderyk do Tytusa Woyciechowskiego. – Introdukcja oryginalna więcej niż ja cały z bajowym surdutem [bardzo długi zimowy surdut z bai, w którym Fryderyk wyglądał komicznie]. (md)