Chopin i intelektualista

13 sierpnia 1920 r. na łamach „The Athenaeum” ukazał się artykuł opatrzony jedynie inicjałami J. A. H., zawierający spostrzeżenia autora odnoszące się do „płytkości i rachityczności” chopinowskiej muzyki. Wywołał on burzę w środowisku muzykologów, teoretyków muzyki i krytyków. Anonimowy autor, podający się „za melomana w młodym wieku”, napisał: „Przerysowałem w swoim tekście opinię na temat Chopina w nadziei, że użądlę kogoś i sprowokuję do przemyślanej odpowiedzi”. Postawił także tezę, że „powszechne upodobanie muzyki Chopina wynika w znacznej mierze z umysłowego lenistwa słuchaczy”, a „większość chopinowskiej muzyki mija się ze swoim celem”. Orlo Williams, przedstawiający się jako muzyk amator, pasjonat o dość demokratycznych upodobaniach, zabrał głos w dyskusji na temat spostrzeżeń J. A. H., pisząc o autorze: „[…] z nadmiaru słuchania przechorował on niegdyś Chopina i nigdy nie wyzdrowiał. [...] Żadne szpalty nie pomieszczą wszystkiego, co mógłby powiedzieć na rzecz Chopina, ktoś, kto bez wstydu uważa się za intelektualistę!”. (md)