Pochwała Solivy

11 października 1830 r. w Teatrze Narodowym miał miejsce pożegnalny występ Fryderyka Chopina przed jego wyjazdem z kraju. Po raz ostatni zagrał przed warszawską publicznością, prezentując swój Koncert fortepianowy e-moll i Fantazję na tematy polskie. Chopin sam układający program tego koncertu uparł się, by wystąpiły razem z nim śpiewaczki, Konstancja Gładkowska i Anna Wołkow. Konstancja zaśpiewała cavatinę z recitativem z opery „Pani jeziora” Rossinego, a Wołkow arię z chórem Carla Solivy, który wystąpił również w roli dyrygenta. Świetnie przygotowany, wspaniale dał sobie radę ze wszystkimi utworami, o czym Fryderyk donosił swemu przyjacielowi Tytusowi Woyciechowskiemu: „Umiał nas wszystkich utrzymać, (…) jeszcze z orkiestrą tak mi się spokojnie grać nie zdarzyło nigdy” – mówił Chopin. Carlo Soliva, włoski nauczyciel śpiewu, kompozytor i dyrygent, wykładający harmonię i śpiew w Konserwatorium Warszawskim, liczył na objęcie stanowiska kapelmistrza w Teatrze Narodowym po Karolu Kupińskim, starającym się o otrzymanie nominacji do Petersburga. (md)