Więźniowie romantycznej celi

13 listopada 1838 r., Chopin, George Sand oraz jej dzieci Maurycy i Solange, wsiedli do dwukołowego pojazdu, podążając w kierunku klasztoru kamedułów w Valldemosie, oddalonego o osiem mil od Palmy. „Przecudny klasztor”, o którym w listach wspominał kompozytor, przed dwoma laty został opuszczony przez mnichów, kiedy to premier Hiszpanii, Mendizábal, zlikwidował wszystkie zakony i klasztory, pragnąc uwolnić kraj „od szatańskiego wpływu kościoła rzymsko-katolickiego”. Klasztor położony w górach, nad zwróconą ku morzu wioską Valldemosa, spowity w jesiennej mgle, wyglądał „pięknie, tajemniczo i romantycznie”. Okazało się, że była możliwość wynajęcia trzech pomieszczeń [trzy cele za 35 franków rocznie], ale dopiero 15 grudnia. Dzień przed przeprowadzką do Valldemosy, George informowała przyjaciółkę: „[…] resztę zimy spędzimy w najbardziej poetycznej rezydencji na świecie”. Zachwyt szybko jednak minął. Padało bez przerwy, cele były wilgotne i zimne, a zdrowie Chopina pogarszało się. (md)