„Śpiewy historyczne”

24 listopada 1815 r., car Aleksander I, monarcha Królestwa Polskiego, bawiący przejazdem w Warszawie, poznał francuską wersją „Śpiewów historycznych” Juliana Ursyna Niemcewicza. Podczas audiencji, w której uczestniczył minister Ignacy Sobolewski, rzekł: „Nie chcę wykreślać z kart historii wydarzeń poprzedzających moje panowanie i nie życzę sobie, by wydanie owej książki było zakazane”. Na pensji u państwa Chopinów młodzież czytała i recytowała – z pewnością z inspiracji pana Mikołaja – teksty ze „Śpiewów historycznych”, do których Fryderyk „wygrywał melodie”. Obecny na spotkaniach Wojciech Żywny wspominał czasy, które dla pensjonariuszy były już historią. Czytanie poetyckich tekstów Niemcewicza wywoływało tak silne wrażenie, że nierzadko „łzy płynęły z oczu”. Spotkania poświęcone historycznym opowieściom były spełnieniem celów, jakie przyświecały autorowi „Śpiewów historycznych”. Pragnął on: „by zwięzłością rymów, a nade wszystko wdziękiem pienia, wiadomość dziejów Ojczystych stała się młodzieży powabną, wszystkim powszechną”. (md)