Pietyzm Sztompki

24 stycznia 1932 r. w Paryżu miał miejsce debiut Henryka Sztompki, pianisty i pedagoga, ucznia Józefa Turczyńskiego. Uczestniczył w I Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina, otrzymując nagrodę Polskiego Radia za najlepsze wykonanie mazurków. Po wyjeździe na stypendium do Paryża został uczniem Paderewskiego. „Historia pianistyki polskiej określa Henryka Sztompkę przede wszystkim jako wybitnego wykonawcę utworów Chopina, zwracając szczególną uwagę na stylistyczną interpretację mazurków. Stał się w zakresie tej formy prawdziwym wzorem” – napisała Regina Smendzianka. Był jurorem wielu międzynarodowych konkursów pianistycznych m.in. w Warszawie, Paryżu, Lizbonie, Moskwie, Monachium i Genewie. W dorobku fonograficznym pozostawił nagranie wszystkich mazurków Chopina. Szwajcarski kompozytor Konstanty Regamey tak napisał o sztuce pianistycznej Sztompki: „Gra Chopina, a nie siebie. I ta rzetelność wobec kompozytora, pietyzm wypowiadający się w szlachetnej prostocie interpretacji […] to największa zaleta pianisty”. (md)