Jeden z czterech

26 stycznia 1831 r. 21-letni Fryderyk Chopin przebywający w Wiedniu wystosował list do Józefa Elsnera, opisując swój pobyt w naddunajskiej stolicy. Był to drugi, z czterech zachowanych listów kompozytora do Elsnera, który o swym uczniu napisał: „[…] swą genialną grą na fortepianie, również przez utwory swoje rozpoczął nową epokę dla tego instrumentu, prawdziwie wdzięczny i przywiązany uczeń, do dziś dnia nie zapomina o mnie, pocieszając listownie z synowską czułością starego swego przyjaciela i donosząc niemal o każdym kroku swoim, co mi niewymownie jest przyjemnym”. Fryderyk rozpoczął list grzecznościowym zwrotem „Łaskawy Panie Elsner”, zakończył zaś zapewnieniem o szacunku i uwielbieniu, z jakim na zawsze pozostawał wdzięcznym i przywiązanym Jego uczniem. Jak podaje Mieczysław Tomaszewski, w korespondencji z Chopinem zadziwiała „nowoczesność poglądów starego pedagoga” oraz metoda „stawiania na indywidualność ucznia”, zawarta w słowach skierowanych do Fryderyka: „Ty dziś, czując, co dobre i lepsze, sam sobie drogę torować powinieneś”. (md)