Chopinista 1842

3 lutego 1842 r. James William Davison na łamach „The Musical World” napisał o Impromptu As-dur op. 29 Chopina: „Każdy chopinista powinien opanować tę kompozycję, gdyż poza faktem, iż jest w najwyższym stopniu Chopinowska, ma także wiele zalet samych w sobie i jest znakomitym studium rozłożonych akordów. Gdyby Chopin zawsze pisał takie utwory, radzi bylibyśmy częściej mieć do czynienia z jego twórczością”. Davison był autorem tzw. „żółtej książeczki” (nazwa pochodziła od koloru okładki w wydaniu Wessla), w której broniąc Chopina przed zarzutami redaktora tego pisma, Georga Macfarrena, przedstawił go jako kompozytora wybitnie poetyckiego, tworzącego „muzykę przepojoną esencją filozofii, muzykę dostępną jedynie nielicznym”. Według Davisona niedocenienie chopinowskich dzieł miało swe źródło przede wszystkim w niezrozumieniu intencji kompozytora, bowiem „jego utwory wymagały nie tylko biegłego pianisty, pokonującego zawarte w nich trudności techniczne, lecz także filozoficznego myśliciela, który zinterpretuje głębię myśli tychże dzieł”. (md)