Triumfy Szymanowskiej

7 lutego 1827 r. w Warszawie po raz drugi wystąpiła Maria Szymanowska, gry której był bardzo ciekaw 17-letni wówczas Fryderyk Chopin. Powiadomił swego przyjaciela Jana Białobłockiego, że: „Pani Szymanowska daje koncert. [...] i cena podwyższona; podobno parter pół dukata, fotele dukat i tym podobnie. – Będę niezawodnie i dam Ci znać o przyjęciu i grze”. Nie wiadomo, czy Chopin był obecny na którymś z koncertów tej pianistki, zwanej przez krytykę „królową tonów”. Wiedział, że była ona pierwszą polską pianistką, która zdobyła światowy rozgłos. Z wielkim zainteresowaniem czytał recenzje po jej występach, zwłaszcza zaś polemikę swego przyjaciela Maurycego Mochnackiego, broniącego talentu i sztuki pianistycznej Marii Szymanowskiej. Pisał on: „Według zdania wszystkich niemal znawców w naszej stolicy i za granicą, gra p. Szymanowskiej w rzeczy samej pod pewnymi względami stanowi epokę; tej sławy nikt jej nie zaprzeczy, bo jak czytaliśmy w dziennikach zagranicznych przyznał jej to sam Hummel i najznakomitsi ze szkoły Clementiego mistrzowie”. (md)