Do wszystkich kochanych moich

11 lutego 1848 r. Chopin napisał do rodziny, kierując list do „Wszystkich Kochanych moich”. Przygotowywał się w tym czasie do swego pierwszego od sześciu lat, a ostatniego w Paryżu publicznego koncertu (16 lutego) w Sali Pleyela. Choć ustalono bardzo wysokie ceny biletów, chętnych było parokrotnie więcej niż miejsc, toteż Chopin sam przeglądał listę zamówień wybierając te osoby, które powinny znaleźć się na sali. Informował rodzinę: „[…] Dwór zażądał 40 biletów. […] Afiszów nie będzie, ani biletów darmo. Salon wygodnie urządzony, może 300 osób zmieścić”. Zgromadzona publiczność, przekonana o złym stanie zdrowia Chopina, zdumiona ujrzała artystę bladego, ale „prosto trzymającego się i modnie ubranego, który pewnym krokiem podszedł do fortepianu, obrzucił spojrzeniem stojące wokół kwiaty, po czym rozpoczął długi i trudny koncert”. W recenzji podano: „Łatwiej opisać owacyjne przyjęcie, jakie zgotowano artyście, i entuzjazm, jaki wywołał, aniżeli wniknąć w tajemnice sztuki, która w naszej ziemskiej sferze nie ma sobie nic równego”. (md)