Emilia leży

14 marca 1827 r. Fryderyk Chopin pierwszy raz w życiu przeżywając rodzinną tragedię, napisał do swego szkolnego kolegi, Jasia Białobłockiego: „[...] u nas w domu choroba. Już cztery tygodnie Emilia leży, dostała kaszlu, zaczęła krwią pluć […]. Malcz [doktor] kazał krew puścić. Puścili raz …, drugi: pijawek bez liku.[...] Przez ten cały czas nic nie jadła, zmizerniała tak, że ani do poznania”. Stan zdrowia najmłodszej siostry Fryderyka był zły. Gruźlica wyniszczała młody organizm. Nie pomogła kuracja w uzdrowisku Reinertz [Duszniki]. Emilia zmarła 10 kwietnia 1827 roku, w wieku zaledwie 14 lat. Od dzieciństwa objawiała nieprzeciętne zdolności literackie i poetyckie, na co zwrócił uwagę hr. Fryderyk Skarbek oraz Klementyna z Tańskich Hoffmanowa. Zaprzyjaźniony z rodziną Chopinów pisarz, Kazimierz Wóycicki, w swej publikacji „Cmentarz Powązkowski”, zamieścił wspomnienia o wielce utalentowanej Emilii: „Fryderyk i Emilia założyli Literackie Towarzystwo Rozrywkowe; prezydował Fryderyk, a Emilia pełniła obowiązki sekretarza”. (md)